viernes, 17 de diciembre de 2010
p a s a d o . . .*
Me cuesta decir que no, la verdad es que soy como una gran fan del destino. Suelo confiar en él cuando nadie lo hace, y a pesar de lo que haga conmigo incondicionalmente lo entiendo. Quizás esta sea más bien una relación de masoquismo, sin pensar en la posibilidad de que él no este hecho para mi y yo este obligándole a estar de mi lado cuando no tiene que ser así. Y es que nunca he sabido si mi empeño por defenderle es objetivo o tan sólo es mi manera de ver las cosas, propia, diferente y surrealista como en tantas ocasiones.
costoso. . . *
Funcionabas con una energía especial, no sé que cosa invisible tenía el poder de moverte a ti y a mi contigo, sigo sin conocer porque fui, y jamas sabré porqué no soy. No entiendo como siendo tan difícil el hecho de quererte yo desarrollé las dotes para ello tan rápido. Después para seguir contracorriente deshacer el aprendizaje fue mas costoso, más lento y por supuesto más doloroso. Esa manía incomprensible de funcionar al revés.
cóctel. . . *
Entrecortada aunque clara, transparente como un charco de agua. Firme aunque poco elevada, risueña pero apagada. Nerviosa aunque confiada, débil pero con ganas. Significativa aunque anodina, cansada pero templada. Cálida aunque distante, familiar pero rara.
Oir la misma voz cada día hay veces que encanta, y hay veces que me mata.
Oir la misma voz cada día hay veces que encanta, y hay veces que me mata.
auto-engaño. . . *
Ahora que no sé nada lo entiendo todo mucho mejor. Nunca pensé que conseguiría esa inexistente fuerza para apartar tu parte de la mía. He separado tu mundo del mío, para que el vínculo nuestro desaparezca. Yo, amante del destino, comienzo a pensar que nada de lo ocurrido es una casualidad. Aun así, acudo al auto-engaño, me miento a mi misma y me convenzo de cosas que no debo. Tan doloroso resulta quererte, que no se si el alto precio que vengo pagando ha sido un buen trato.
miércoles, 15 de diciembre de 2010
el hilo que me unió a tu mirada. . . *
Te quiero sin saber lo que te odio, te odio por no estar a mi lado. Te quiero por lo que fuiste, lo que por aquel entonces eras. Hoy de aquello no queda nada: Ni tu forma de mirar, ni tu forma de reir, ni tu dulce forma de besar. Pero aún hoy, sabiendo que es el final, tengo la esperanza de que solo sea el principio, y es que todo puede cambiar. Solo te pido que no sueltes el hilo que me unió a tu mirada...
nostàlgia. . . *
De tornar a veure com, només per un instant, tancant els ulls el món brillava al nostre voltant i no teníem por.
Estàvem junts, no volíem fer-nos grans.
Estàvem junts, no volíem fer-nos grans.
masoca. . . *
Si me hubiese parado a pensarlo, hubiera comprendido que mi devoción por él no era más que una fuente de sufrimiento. Quizá por eso le adoraba más, por esa estupidez eterna de perseguir a los que nos hacen daño.
tu maldita mirada. . . *
Estoy harta!!!!!!!!!!!!, ¿por qué coño siempre estoy pensando en ti?, a todas horas, no sales de mi cabeza ni medio segundo y me jode, claro que me jode, porque seguramente tú ni te acuerdas de que existo y me rebienta. Joder, ¿por qué tengo tu mirada clavada en mi cabeza? ¿Acaso es así como miras a todas? Tus ojos fijos no me dejan dormir por las noches y yo ya no sé que hacer con este puto amor que me desvela...
ojalá se te piquen los dientes. . . *
Sí, te creí cuando me ibas a regalar ese caramelo que te metiste segundos después en la boca y lo masticaste mientras sonreias con cara de subnormal profundo.
Ojalá se te piquen los dientes.
Ojalá se te piquen los dientes.
elegí. . . *
Miles de veces en la vida debes elegir entre dos o más caminos.
Miles de veces te darán a elegir a ti, y será tuya toda la responsabilidad, o gran parte de ella.
Esos momentos son los cuales debes optar por donde ir, por lo más correcto, lo mejor, lo que hará sentirte bien en el presente vivido y lo que te hará ser feliz en un futuro.
Elegir tu felicidad pues, puede sonar fantástico, alucinante y sobre todo de fácil elección.
Lo difícil es saber elegir bien.
Yo he elegido, y estoy muy segura de que lo he hecho mejor que bien.
Miles de veces te darán a elegir a ti, y será tuya toda la responsabilidad, o gran parte de ella.
Esos momentos son los cuales debes optar por donde ir, por lo más correcto, lo mejor, lo que hará sentirte bien en el presente vivido y lo que te hará ser feliz en un futuro.
Elegir tu felicidad pues, puede sonar fantástico, alucinante y sobre todo de fácil elección.
Lo difícil es saber elegir bien.
Yo he elegido, y estoy muy segura de que lo he hecho mejor que bien.
tantas veces como estrellas en el cielo. . . *
Es lo único que necesitamos.
Ir juntos nadando en corrientes de aire,
atravesar todas las nubes aun con cargas eléctricas,
y besarnos tantas veces como estrellas hayan en el cielo.
Ir juntos nadando en corrientes de aire,
atravesar todas las nubes aun con cargas eléctricas,
y besarnos tantas veces como estrellas hayan en el cielo.
cómo se imagina el futuro¿?¿??. . . *
¿Cómo se imagina el futuro ?
No lo he pensado... Cuando era pequeña sólo deseaba una cosa: crecer. Quería que sucediera deprisa, pero ahora no sé para qué ha servido todo esto. No sé para qué. Hacerme mayor. El futuro es... es como una sala de espera, como una gran estación con bancos y corrientes de aire, y detrás de los cristales un montón de gente que pasa corriendo, sin verme. Tienen prisa. Cogen trenes, o taxis. Tienen un sitio a donde ir, alguien con quien encontrarse. Y yo me quedo sentada, esperando.
¿Qué espera?
Que me ocurra algo.
viernes, 3 de diciembre de 2010
nada. . . *
Después de todo, todo ha sido nada,
a pesar de que un día lo fue todo.
Después de nada, o después de todo
supe que todo no era más que nada.
a pesar de que un día lo fue todo.
Después de nada, o después de todo
supe que todo no era más que nada.
Grito «¡Todo!», y el eco dice «¡Nada!»
Grito «¡Nada!», y el eco dice «¡Todo!»
Ahora sé que la nada lo era todo.
y todo era ceniza de la nada.
Grito «¡Nada!», y el eco dice «¡Todo!»
Ahora sé que la nada lo era todo.
y todo era ceniza de la nada.
No queda nada de lo que fue nada.
(Era ilusión lo que creía todo
y que, en definitiva, era la nada.)
(Era ilusión lo que creía todo
y que, en definitiva, era la nada.)
Qué más da que la nada fuera nada
si más nada será, después de todo,
después de tanto todo para nada.
si más nada será, después de todo,
después de tanto todo para nada.
miércoles, 1 de diciembre de 2010
why¿?¿??¿?¿. . . *
¿Por qué aún sientes dentro de tu pecho todos los latidos de mi cuerpo? ¿Por qué no dejo de sentir que todavía formas parte de mi piel? ¿Por qué decides que te quieres volver loco cuando yo me he vuelto cuerda? ¿Por qué intentamos avanzar mirando de reojo lo que pudo ser? ¿Por qué las cosas que arreglamos al besarnos las rompemos con palabras?¿Por qué siempre que digo adiós el corazón me dice intentalo otra vez? ¿Por qué parece que sólo nos entendemos con las luces apagadas? ¿Quién diablos sabe calcular bien la distancia que debemos mantener? El corazón es un alumno limitado que nunca aprende, el corazón, siempre la misma asignatura para septiembre. ¿Por qué es tan duro que el amor siempre resiste mucho más de lo que dura? ¿Por qué hay cuestiones en mi piel que sólo puede respondérmelas tu piel? ¿Por qué si vuelves a mandarme algún mensaje así se me rompen las costuras? ¿Por qué hacemos cosas que juramos que no llegariamos a hacer? ¿Por qué si sientes lo de siempre tus ojos me dicen ya no me haces falta? ¿Por qué si siento lo de siempre no me atrevo a decirte quédate? ¿Por qué será que la felicidad ya nunca nos devuelve la llamada? El corazón que sale a caminar con los cordones desatados...
2º plato. . . *
¿Por qué no tuvo un buen comienzo?
Porque conmigo siempre es así, empieza mal y termina peor. Nunca acierto cuando elijo un número. ¿Ha visto esos papeles pegajosos para atraer moscas en espiral? Pues yo soy igual, atraigo las historias cutres que pasan a mi lado. Creo que hay gente así, que son como un imán para aliviar a los demás. Nunca acierto cuando elijo un número. Todo lo que intento, todo lo que toco se convierte en una putada.
Porque conmigo siempre es así, empieza mal y termina peor. Nunca acierto cuando elijo un número. ¿Ha visto esos papeles pegajosos para atraer moscas en espiral? Pues yo soy igual, atraigo las historias cutres que pasan a mi lado. Creo que hay gente así, que son como un imán para aliviar a los demás. Nunca acierto cuando elijo un número. Todo lo que intento, todo lo que toco se convierte en una putada.
Por los mejores momentos. . . *
No inventes, no engañes, no robes ni bebas; pero si inventas, invéntate un mundo mejor. Si engañas, engáñale a la muerte. Si robas, róbate un corazón. Y si bebes, bébete los mejores momentos de tu vida.
miércoles, 17 de noviembre de 2010
relaciones con fecha de caducidad. . . *
Por muchas noches en blanco que una dediqué a pensar en su biografía sentimental, la verdad es que encontrará pocas soluciones. Podrá parchear tal o cual relación, pero al final, volverá a pasar lo de siempre. Que en un momento dado saltarán pedazos, como tantas otras veces. Porqué uno es como es y no es fácil dejar de serlo para querer a alguien, es casi un combate perdido de antemano. Asi que lo mejor que nos podría pasar es que las relaciones sentimentales vinieran con fecha de caducidad, como los yogures. Así sabríamos de antemano cual es la fecha del final, y no perderíamos el tiempo en inseguridades, sospechas, ni discusiones. Nos dedicaríamos a disfrutar cada momento hasta la última décima de segundo. Aunque si lo piensas, lo bueno de no tener fecha de caducidad, es que nos permite seguir soñando con que, esta vez si, ese yogur, pueda conservarse para siempre.
lunes, 15 de noviembre de 2010
matemáticas, pura atracción magnética. . . *
Llevo mucho tiempo pensando en quién tuvo la culpa y ya comienzo a entenderlo: las matemáticas tuvieron la culpa de todo lo que nos pasó. Si nunca nos salieron las cuentas no fue por nuestra culpa sino por los caprichos de los números al cruzar nuestra existencia. Cada 2 por 3 nos empeñábamos en dejarnos a medias, como un quebrado. Yo sólo trataba de sumarle a nuestro colchón algunos suspiros pero eso es algo que no funciona si le restas importancia a los sentimientos. El 69 no era un múltiplo de los mejores días y al final fue imposible. Yo me empeñaba en llevarte flores 9 días por semana y sólo daba contigo cada 30 de febrero. El denominador común de nuestra relación fueron los malentendidos al cuadrado y las probabilidades de fracaso cada vez mayores. Así que lo dejaré aquí, dejaré ya esta columna porque me temo que no hay teorema que pueda dar solución al problema que hay entre tú y yo, hay demasiadas variables.
domingo, 14 de noviembre de 2010
MAYBE. . . *
Quizás les haya pasado en alguna ocasión. Quizás, alguna vez, caminando por la calle les pareció ver entre el tumulto de la gente a una persona a la que amaron hace mucho tiempo. Apenas fue un instante, un breve destello de luz, pero lo suficiente como para dejar una quemadura en la retina y en el alma. Lo suficiente como para dejarte paralizado en mitad de la acera, sintiéndote a contracorriente de todo. Sin saber muy bien qué hacer o qué decir.
Se le llena a uno la cabeza de recuerdos. Y el caso es que no estás seguro de que se trate de esa persona. Porque primero fue, como digo, un breve instante y en segundo lugar, porque hace tanto tiempo desde la última vez que os visteis, que todos hemos cambiado en este tiempo. Y tú también aunque, a veces, te niegues a reconocerlo. Y está bien que así sea.
El caso es que entonces uno se queda dudando en mitad de la acera, pensando si no será que uno confunde la realidad con el deseo. Quiero decir que quizá sí se trate de esa persona, pero a lo mejor no. A lo mejor uno lo desea tanto que la inventa entre la gente. Desapareciendo y apareciendo. Apareciendo y desapareciendo. Y no digo que quedara algo urgente por decir, algo pendiente. Quizás no sea eso. Quizás sea un deseo inconsciente. Y uno sólo quiere encontrarse con ella para decirle cualquier tontería. Quizás para recuperar un retazo de aquellos tiempos en los que éramos eternos y vulnerables. Quizás sólo para decir, ¿qué ha sido de ti en todo este tiempo?, ¿qué fue de nosotros?, ¿Qué ha sido de mí?
Se le llena a uno la cabeza de recuerdos. Y el caso es que no estás seguro de que se trate de esa persona. Porque primero fue, como digo, un breve instante y en segundo lugar, porque hace tanto tiempo desde la última vez que os visteis, que todos hemos cambiado en este tiempo. Y tú también aunque, a veces, te niegues a reconocerlo. Y está bien que así sea.
El caso es que entonces uno se queda dudando en mitad de la acera, pensando si no será que uno confunde la realidad con el deseo. Quiero decir que quizá sí se trate de esa persona, pero a lo mejor no. A lo mejor uno lo desea tanto que la inventa entre la gente. Desapareciendo y apareciendo. Apareciendo y desapareciendo. Y no digo que quedara algo urgente por decir, algo pendiente. Quizás no sea eso. Quizás sea un deseo inconsciente. Y uno sólo quiere encontrarse con ella para decirle cualquier tontería. Quizás para recuperar un retazo de aquellos tiempos en los que éramos eternos y vulnerables. Quizás sólo para decir, ¿qué ha sido de ti en todo este tiempo?, ¿qué fue de nosotros?, ¿Qué ha sido de mí?
viernes, 12 de noviembre de 2010
. . .*
Yo creo que lo que te pasa es que te acojona que haya alguien ahí fuera dispuesto a ayudarte, a quererte, sí, y te da miedo que de repente descubran que en realidad eres alguien a quien no merece la pena querer...
jueves, 11 de noviembre de 2010
Adiós. . . *
Con el estómago lleno de rabia aún colgué el teléfono antes de que llegaras a cogerlo. Me merezco una despedida, por lo menos eso. Pero no, tú te quedas con tu decisión de alejarte (por favor, que esta vez sea de verdad) y yo me quedo sin poder decir nada.
adiós.
al aire.
adiós.
adiós.
al aire.
adiós.
miércoles, 10 de noviembre de 2010
Novembre esquimal. . . *
AMB TU. . .* ( CLIKAR AMB TU. . .* ) Un dia qualsevol una trista notícia va arribar, palpitacions ténues, llàgrimes de dolor.
No et va tornar a veure, i tot i que et va poder dir adéu l' atzar va vèncer la sort i el destí es complí.
Mai més plorará amb pena, plorará amb emoció ja que el valor que corre per les seves venes nubla tot el dolor. Viurá com tu volies, aprenent i amb tenacitat, amagant les manies, parlant amb el cor.
Avui àngel del cel li costa respirar, et troba molt a faltar i mai et podrá oblidar. Però no t' amoïnis, está en bones mans i la meva mà mai li faltarà!
martes, 9 de noviembre de 2010
CaLendari. . .*
La vida és un calendari. Arrenca una pàgina per a iniciar una altra en blanc. No deixis que la vida sigui per a tu com la capa geològica on tot s' acumula i influeix. No deixis que qualsevol pluja d' avui es converteixi en un terratrèmol de demà.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
